Zły Samarytanin

Przedwojenna Warszawa, szeregowy policjant i zło, którego nie sposób zrozumieć.

Roman Bury zna Pragę od podszewki. Wychowany w cieniu kamienic, przyzwyczajony do ulicznego zgiełku, ludzkiej podłości i szemranych interesów. Szeregowy funkcjonariusz Policji Państwowej nie jest typem człowieka, który szczególnie przejmuje się cudzym losem. Ma twardą rękę, cięty język i niewiele cierpliwości do otaczającego go świata. Zna jego najgorsze strony. Przynajmniej tak mu się wydaje.

Tymczasem za fasadą codziennego życia międzywojennej Warszawy kryje się rzeczywistość, której nie sposób zmierzyć policyjną miarą. Obsesja, szaleństwo i tajemnice sięgające najgłębszych czeluści ludzkiej natury prowadzą do pytań, na które niełatwo znaleźć odpowiedzi.

„Zły Samarytanin” to retro noir thriller z elementami horroru, osadzony w realiach przedwojennej Warszawy. Brutalny obraz epoki, wyraziste postaci, kryminalna intryga i nadnaturalna groza tworzą historię, w której granica między dobrem a złem staje się wyjątkowo nieostra.

Poznaj Warszawę, jakiej nie pokazują pocztówki. Pełną przemocy, ludzkich słabości i tajemnic, które lepiej byłoby pozostawić w ukryciu.

Fragment:

Gdyby nie sam#b#jstwo małego gazeciarza, być może cała ta afera potoczyłaby się w zupełnie inną stronę. Być może Roman chodziłby jak co dzień do pracy, bezpiecznie schowany za powagą granatowego munduru i z policyjną czapką tak mocno naciągniętą na oczy, że cały świat wydawałby mu się jedynie szarym obrazem w niemym kinie. Bez większej refleksji wymachiwałby pałką, siłą wymuszał respekt i czasem nawet wykonywał swoje obowiązki. Być może w gęstym niczym smoła strumieniu codzienności zignorowałby upiornego więźnia i jego okropne tajemnice, wyniesione z najgłębszych czeluści piekła. Człowieka, który zostałby skazany i powieszony bez większego rozgłosu, jak wielu mu podobnych. Sprawy nie obrałyby tak bardzo odmiennego kierunku, choć z pewnością również biegłyby w dół równi pochyłej, tyle że odrobinę wolniej.

Poranny rejwach na ulicach warszawskiej Pragi przypominał Romanowi o tym, jak bardzo gardził nieczułym na cudzą niedolę ludzkim badziewiem. Irytujące wrzaski gazeciarzy mieszały się tu z dźwiękami klaksonów, turkotem samochodów i powozów telepiących się po wybrukowanej kocimi łbami Targowej. Kręcący się po wagonie natręt ciął na akordeonie, kiedy jego garbaty pomagier zbierał drobne do pocerowanego kaszkietu. Szczerbate przekupy na ulicy przekrzykiwały się w najróżniejszych językach od polskiego, przez ruski, niemiecki i jidysz. Konkurowały o miano najgłośniejszej, wystając od rana przy swoich kioskach i straganach.

Najgorszy dla Romana był zgrzyt stalowych kół tramwaju podróżującego po linii wtopionych między kocie łby torów. To i dzwonek natrętnie oznajmiający każdy przystanek, którego metaliczne dźwięki odbijały się wewnątrz czaszki kruchej jak skorupka jajka, zupełnie jakby chciał wypchnąć bolące oczy na zewnątrz, a mózg przecisnąć przez wąskie dziurki zapchanego nosa. Roman nie marzył o niczym więcej, jak o zwilżeniu wąsów pianką wieńczącą syty kufel zimnego browara, cudownego leku na dręczącego go kaca.

Przytulił głowę do trzęsącej się ścianki wagonu i sięgnął do kieszeni marynarki, by wyjąć zmiętą paczkę papierosów. Wysunął jedną sztukę, poszukał w wyschniętych ustach nieco śliny, po czym oblizał bibułę i wypluł czepiający się języka tytoń. Schował paczkę, a w jego dłoniach pojawiły się zapałki. Dwa szarpnięcia, cichy trzask i zapach siarkowego płomienia już uspokajał odrętwiały umysł.

Uciekając od zgiełku, skupił się na tych kilku prostych czynnościach – przypalić tytoń, nabrać powietrza i czekać, aż gryzący dym kojąco rozpłynie się po chciwych płucach. Zaciągnął się, przytrzymał i odetchnął. Zanim skończy palić, powinien być już po drugiej stronie Wisły. Zajdzie jeszcze do kiosku na małe pszeniczne, a potem podrepcze do roboty mierzyć się z tym, co najbardziej plugawe w ludzkiej naturze...

Uwaga: to historia, która zostaje w głowie na długo po ostatniej stronie.