Zły samarytanin

Kto zabił? To dopiero początek. Najważniejsze pytanie brzmi: dlaczego.

W podwarszawskim sierocińcu dochodzi do brutalnego morderstwa trzech zakonnic. Policja szybko znajduje sprawcę, ale coś się nie zgadza. Jego wygląd, zachowanie i pochodzenie przeczą wszystkiemu, co wydaje się możliwe.

Do sprawy zostaje przydzielony Roman Bury - szeregowy funkcjonariusz Policji Państwowej, wychowany w cieniu praskich ulic. Twardy, bezkompromisowy i skuteczny. Wciągnięty w śledztwo, które wymyka się logice, będzie musiał przekroczyć granice prawa, by odkryć prawdę.

„Zły Samarytanin” to więcej niż kryminał.

To mroczna opowieść o:

• obsesji i szaleństwie
• cienkiej granicy między dobrem a złem
• świecie, w którym prawda bywa bardziej niebezpieczna niż kłamstwo

Zanurz się w brutalnej rzeczywistości międzywojennej Warszawy - pełnej przemocy, tajemnic i niejednoznacznych bohaterów.

Fragment:

Gdyby nie sam#b#jstwo małego gazeciarza, być może cała ta afera potoczyłaby się w zupełnie inną stronę. Być może Roman chodziłby jak co dzień do pracy, bezpiecznie schowany za powagą granatowego munduru i z policyjną czapką tak mocno naciągniętą na oczy, że cały świat wydawałby mu się jedynie szarym obrazem w niemym kinie. Bez większej refleksji wymachiwałby pałką, siłą wymuszał respekt i czasem nawet wykonywał swoje obowiązki. Być może w gęstym niczym smoła strumieniu codzienności zignorowałby upiornego więźnia i jego okropne tajemnice, wyniesione z najgłębszych czeluści piekła. Człowieka, który zostałby skazany i powieszony bez większego rozgłosu, jak wielu mu podobnych. Sprawy nie obrałyby tak bardzo odmiennego kierunku, choć z pewnością również biegłyby w dół równi pochyłej, tyle że odrobinę wolniej.

Poranny rejwach na ulicach warszawskiej Pragi przypominał Romanowi o tym, jak bardzo gardził nieczułym na cudzą niedolę ludzkim badziewiem. Irytujące wrzaski gazeciarzy mieszały się tu z dźwiękami klaksonów, turkotem samochodów i powozów telepiących się po wybrukowanej kocimi łbami Targowej. Kręcący się po wagonie natręt ciął na akordeonie, kiedy jego garbaty pomagier zbierał drobne do pocerowanego kaszkietu. Szczerbate przekupy na ulicy przekrzykiwały się w najróżniejszych językach od polskiego, przez ruski, niemiecki i jidysz. Konkurowały o miano najgłośniejszej, wystając od rana przy swoich kioskach i straganach.

Najgorszy dla Romana był zgrzyt stalowych kół tramwaju podróżującego po linii wtopionych między kocie łby torów. To i dzwonek natrętnie oznajmiający każdy przystanek, którego metaliczne dźwięki odbijały się wewnątrz czaszki kruchej jak skorupka jajka, zupełnie jakby chciał wypchnąć bolące oczy na zewnątrz, a mózg przecisnąć przez wąskie dziurki zapchanego nosa. Roman nie marzył o niczym więcej, jak o zwilżeniu wąsów pianką wieńczącą syty kufel zimnego browara, cudownego leku na dręczącego go kaca.

Przytulił głowę do trzęsącej się ścianki wagonu i sięgnął do kieszeni marynarki, by wyjąć zmiętą paczkę papierosów. Wysunął jedną sztukę, poszukał w wyschniętych ustach nieco śliny, po czym oblizał bibułę i wypluł czepiający się języka tytoń. Schował paczkę, a w jego dłoniach pojawiły się zapałki. Dwa szarpnięcia, cichy trzask i zapach siarkowego płomienia już uspokajał odrętwiały umysł.

Uciekając od zgiełku, skupił się na tych kilku prostych czynnościach – przypalić tytoń, nabrać powietrza i czekać, aż gryzący dym kojąco rozpłynie się po chciwych płucach. Zaciągnął się, przytrzymał i odetchnął. Zanim skończy palić, powinien być już po drugiej stronie Wisły. Zajdzie jeszcze do kiosku na małe pszeniczne, a potem podrepcze do roboty mierzyć się z tym, co najbardziej plugawe w ludzkiej naturze...

Uwaga: to historia, która zostaje w głowie na długo po ostatniej stronie.

Dlaczego warto przeczytać:

• Połączenie kryminału i mrocznej tajemnicy (hybryda gatunkowa)
• Nie tylko „kto zabił”, ale „dlaczego”
• Klimat noir + międzywojenna Warszawa
• Dynamiczna, brutalna narracja